ရြာမွာ ဆရာမရွိဘဲ ပါရမီအရ ႏွဲမႈတ္ေကာင္းတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အစပိုင္းေတာ႔ ရြာနဲ႔နီးစပ္ရာ ပြဲေလးေတြမွာ ဝင္ကူ၊ ဝင္မႈတ္ေပါ႔။ သူ႔အေၾကာင္းကို မႏၱေလးရွိ စိန္ေက်ာ္ဆင္႔တိုလို ဆိုင္းဝိုင္းႀကီးေတြကအစ ၾကားၿပီးကမ္းလွမ္းလာေတာ႔ သူက ရြာပြဲေတြမွာ မမႈတ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး၊ မႏၲေလး ပါသြားတယ္။ ဒါ႔ေၾကာင္႔ ရြာက ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္က ႏွဲေကာင္းရင္ ရြာသားနားမေထာင္ရေတာ႔ဘူး ေျပာရာက အဲဒီစကားတြင္သြားေရာ။
ေနာက္ပိုင္း အဲဒီစကားပုံက စာသင္သား ဦးဇင္းေတြ၊ ကိုရင္ေတြဆီ ေရာက္သြားတယ္။ စာေမးပြဲေတြ အဆင္႔ဆင္႔ေအာင္တဲ႔ကိုယ္ေတာ္၊ တရားေဟာေကာင္းတဲ႔ကိုယ္ေတာ္ ေပၚေပၚလာတိုင္း ဒီကိုယ္ေတာ္ကေတာ႔ ရြာျပန္မေနေတာ႔ပါဘူးဆိုတဲ႔အဓိပၸါယ္နဲ႔ " ႏွဲေကာင္းရင္ ရြာသားနားမေထာင္ရေတာ႔ဘူး" လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီျပသနာက ကမၻာနဲ႔ခ်ီတဲ႔ ျပသနာပါ။
