ေျခရာခံေၾကးဆို
ဘယ္သူရဲ႕သမိုင္းက မိုးလုံေလလုံရွိလို႔လဲ။
တရားခံ မေပၚရင္
သိကၡာရွိခ်င္လို႔လည္း မရဘူး။
ေျခရာခံေၾကးဆို
ေျခရာခံေၾကးဆို
ဘယ္သူရဲ႕သမိုင္းက မိုးလုံေလလုံရွိလို႔လဲ။
တရားခံ မေပၚရင္
သိကၡာရွိခ်င္လို႔လည္း မရဘူး။
ခမ္းနားတဲ့အတိတ္ေတြမို႔ မေမ့ေလ်ာ့ေစခ်င္ (၂)
"ဆရာေတာ့္ ဒါယိကာ၊ဒါယိကာမ စင္ကာပူလူမ်ဳိးေတြပါ ပါလာခ့ဲေၾကာင္း သိ လိုက္ရသည္။ သူတို႔က သူတို႔အစီအစဥ္ျဖင့္ သူတို႔ လာခ့ဲၾကၿပီး Tourism ကား ႀကီးတစ္စီးႏွင့္ အျပည့္ပါလာခ့ဲရာ ထိုေန႔အဖို႔ အေတာ္ပင္စည္ကားေန ခ့ဲသည္"
ဒီႏွစ္ ၂၀၁၅ ဇန္နဝါရီလထဲမွာပဲ ဆရာေတာ္စင္ကာပူမွ ျပန္ေရာက္လာျပန္ သည္။ မႏၱေလးသံဃာ့တကၠသိုလ္မွာ ဆြမ္းကပ္သည္။ သံဃာအပါးေလးရာေ က်ာ္ကို သကၤန္းတစ္စုံစီႏွင့္ သူ႔ ”လီကြမ္ယု” ႏွင့္ “လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ” စာအုပ္ေတြ လွဴသည္။ သည္တစ္ခါလွဴျခင္းကေတာ့ စင္ကာပူမွာတုန္းက ျပည္ပေရာက္ ကေလးေတြကို ခမ္းနားခ့ဲသည့္မိမိႏိုင္ငံ၏ အတိတ္ကို ဆုံး႐ံႈးမွာစိုး၍ လွဴျခင္း မ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ဘဝတူ သာသနာ့အာဇာနည္ ညီအကိုမ်ားအတြက္ အနာဂတ္ကို မ်က္ျခည္မျပတ္္ဖို႔ လွဴျခင္းသာ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။
ဆရာေတာ္က မႏၱေလးကို အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး မိမိတို႔က စင္ကာပူ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းမွ ၾကြလာေသာ ဦးစကၠႏွင့္ မႏၱေလးကို တက္ရသည္။ ပထမဆရာသစၥာနီ၊ ဆရာေမာင္စိမ္းနီတို႔ လိုက္ဖို႔႐ွိေသာ္လည္း မအားသျဖင့္ မလိုက္ႏိုင္ၾကပါ။ မိမိႏွင့္ကိုစံစံ(ဟသၤာတ) ႏွစ္ေယာက္သာ ပါသြားခ့ဲသည္။ သာေကတ ထန္းတပင္ေက်ာင္း (ထန္းေတာ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္) မွ ဦးတိလကၡဏ၊ စင္ကာပူမွ ဦးစကၠ၊ ၄င္း တို႔႐ြာသား ကားဆရာကိုမင္းသန္႔ႏွင့္အတူ မႏၱေလးသို႔ လိုက္ၾကရသည္။
ဆရာေတာ္ဇင္ေဝေသာ္က သံဃာ့တကၠသိုလ္မွာတည္းေနၿပီး မိမိတုိ႔က နန္းေတာ္ေ႐ွ႕၊ မဂၤလာ႐ြာမ ေ႐ႊဘိုတိုက္၊ ေထရဝါဒ ေက်ာင္းဆရာေတာ္၊ မဟာစည္နယ္လွည့္ဓမၼကထိက အ႐ွင္နႏၵသီရိေက်ာင္းမွာ တည္းၾကပါသည္။
ေနာက္ေန႔နံနက္ မွာပဲ ဆြမ္းကပ္မည့္ ေနရာ သံဃာ့တကၠသိုလ္ဆီသို႔ ေရာက္ သြားခ့ဲသည္။ ထိုအခ်ိန္က်မွ ဆရာေတာ့္ ဆြမ္းကပ္ပြဲကို လာခ့ဲၾကေသာ စင္ကာ ပူမွ ဆရာေတာ့္ ဒါယိကာ၊ဒါယိကာမ စင္ကာပူလူမ်ဳိးေတြပါ ပါလာခ့ဲေၾကာင္း သိ လိုက္ရသည္။ သူတို႔က သူတို႔အစီအစဥ္ျဖင့္ သူတို႔ လာခ့ဲၾကၿပီး Tourism ကား ႀကီးတစ္စီးႏွင့္ အျပည့္ပါလာခ့ဲရာ ထိုေန႔အဖို႔ အေတာ္ပင္စည္ကားေနခ့ဲသည္။ ခရစ္ယာန္ႏွင့္ မြတ္စလင္မ်ားေသာ စင္ကာပူမွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္သံဃာ အနည္း အက်ဥ္းသာ ေတြ႔ဖူးေသာ ၄င္းတို႔အဖုိ႔ သာသနာ့စာေပကို အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားသင္ယူေနေသာ သံဃာေတာ္ ၄၀၀ ေက်ာ္ကို အုပ္္စုလိုက္ ဖူးျမင္ရသျဖင့္ အ့ံဩဝမ္းေျမာက္ေနမည္မွာလည္း အမွန္ျဖစ္သည္။
ဆရာေတာ့္႐ြာမွ ဆရာေတာ့္အမႀကီးမ်ား၊ ေဆြမ်ဳိးမ်ားလည္း ထိုေန႔မွာပဲ အေစာ ႀကီးကတည္းကေရာက္ေနၾက၏။ ရန္ကုန္မွ စာေရးဆရာ ဓမၼဂဂၤါလည္းေ ရာက္ေနခ့ဲ၏။ ဧည့္သည္ေတြကို သီလေပးအၿပီးမွာပဲ သံဃာအပါး ၄၀၀ ေက်ာ္ကို ဆြမ္းကပ္ၾကသည္။ ဆြမ္းမစားမီမွာ ဤဆြမ္းအား ႐ုပ္ရည္လွ ပျခင္းအတြက္ ဘုန္းမေပး၊သာသနာ၏ အဓိကတာဝန္ျဖစ္ေသာ ပရိပတိၱ၊ ပရိယတိၱအက်င့္ ႏွစ္ခုအတြက္သာ ဘုန္းေပးပါသည္။ ေဝဒနာအေဟာင္း အသစ္ မျဖစ္ေလေအာင္၊ အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ သုံးေဆာင္ပါသည္ အစ႐ွိသည့္ အဓိပၸာယ္ရေသာ အလကၤာကို ႐ြတ္ဆိုၾကသည္။ ဆြမ္းစားအၿပီးမွာေတာ့ စာအုပ္ႏွင့္ သကၤန္းေတြကို ကပ္လွဴၾက၏။ စင္ကာပူဓမၼ မိတ္ေဆြေတြက သာသနာ့တကၠသိုလ္အတြက္ ဝတၳဳေငြေတြ ထပ္လွဴၿပီး ဆရာေတာ္္ ဇင္ေဝေသာ္က သူ႔ဒကာ ဒကာမေတြကို ေရစက္ခ်ေပးသည္။
မိမိကေတာ့ စင္ကာပူမွာေနခ့ဲစဥ္ မဂၤလာဝိဟာရေက်ာင္းႀကီး၏ ဘုရားခန္း အတြင္း ၁၉၇၂ ခုေလာက္က သီရိလကၤာ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဆြဲသြားေသာ နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီကား တခ်ဳိ႕ ပ်က္စီးေနသည္ကို ျပန္ေရးေပးခိုက္ ေကာ္ဖီ အေအးလာ၍ စီစဥ္ေပးေသာ စင္ကာပူသူ မစၥဂၽြန္နီႏွင့္ (Genny Tan) ျပန္ေတြ႔ရသည့္ အတြက္ ေ႐ွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ား ေျပာၾကရင္း ဝမ္းသာေနမိ၏။
ဆရာေတာ္ဇင္ေဝေသာ္၏ ယေန႔အလွဴကပင္ ႐ွင္အရဟံႏွင့္ အေနာ္ရထာမင္း ႀကီးတို႔၏ သာသနာေရးႀကိဳးပမ္းခ့ဲပုံ၊ အတိတ္၏ခမ္းနားခ့ဲမႈေတြအေပၚ မေမ့ မေလွ်ာ့သည့္ ေက်းဇူးတရားအား ေအာ့ေမ့ဖြယ္ အလွဴလည္း ျဖစ္ႏိုင္မည္ ဆုိသည္ကို ေတြးမိသည့္ အခိုက္မွာေတာ့…။
ေနသစ္နီ
လမ္းႏွစ္သြယ္
ျပသနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံကို စုစည္းဖို႔၊ ဦးေဆာင္ဖို႔ "မဆိုးလွပါဘူး" အဆင္႔နဲ႔လူက မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ "အေတာ္ဆုံး" ဆိုသူကပဲ လုပ္ႏိုင္တယ္။
ဒီကေန တဆင္႔ျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ကြင္းဆက္ေတြက
(က) အာဏာရွင္စနစ္
(ခ) စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပုံသ႑ာန္ဆီ ေရာက္သြားတတ္ျခင္း။
အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတာ အဲဒီ အေတာ္ဆုံးဆိုသူက ႏိုင္ငံကို စုစည္း၊ ဦးေဆာင္ မႈေပးလိုက္ၿပီး သူမရွိရင္(သို႔)သူ႔ပါတီမရွိရင္ ကေမာက္ကမျဖစ္သြားမွာပဲ လို႔ ယူဆၿပီး သူ (သို႔) သူ႔ပါတီက အာဏာကို ဆက္ယူထားျခင္းမ်ိဳး။ ဒီအေနအထား ကိုေရွာင္ဖို႔ ေခါင္းေဆာင္က မင္ဒဲလားေလာက္ ႏွလုံးရည္ရွိမွ ရတယ္။
အဲသေလာက္မွ အရည္အေသြးမရွိဘူးဆိုရင္ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္း၊ ခပ္ၾကမ္း ၾကမ္းအုပ္ခ်ဳပ္မွရမယ္ဆိုတဲ႔ အေတြးဝင္သြားၿပီး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပုံသ႑ာန္ ဆီ ေရာက္သြားတတ္တယ္။
ဘာလို႔ ျပသနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္လဲ
ေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းမႈနဲ႔ အေျဖမရွာႏိုင္ေသးလို႔။ ဘာလို႔ အေျဖမရွာႏိုင္ေသးတာလဲ။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ အသားမက်ေသးလို႔။
(က) လိုအပ္ခ်က္က သိပ္မ်ားေနျခင္း
(ခ) အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မႈ မရွိျခင္းေၾကာင္႔ ေဆြးေႏြးလည္း အမ်ားအားျဖင္႔ သေဘာတူညီမႈ မရတတ္ဘူး။
အစိုးရကလည္း ငါတို႔ လိုက္ေလ်ာႏိုင္သမ်ွ အားလုံး လိုက္ေလ်ာၿပီးၿပီ။
ေတာင္းဆိုသူကလည္း ေပးတယ္တာေျပာတယ္ ဘာမွ မရေသးဘူး။
အစိုးရက စိတ္ရွည္ၾကပါ။ ေတာင္းဆိုသူက အႏွစ္ ၆၀ ထက္ ပိုေစာင္႔ရဦး မွာလား။
ေနာက္ၿပီး အဓိက ကေတာ႔ မယုံၾကည္မႈ။
အစိုးရက ေက်ာင္းသားေတြမဟုတ္ဘူးလို႔ စြပ္စြဲ။
ေက်ာင္းသားက ရဲ မဟုတ္ဘူးလို႔ စြပ္စြဲ။ အေနအထားကလည္း ဒီကို တြန္း ပို႔ေန။
ဒါက ကမၻာ႔သမိုင္းပါ။
တခ်ိဳ႕က အေနာက္က စာေတြလို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ျမန္မာကလည္း ကမၻာ႔ သမိုင္းထဲကလူေတြပဲ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား သိသိသာသာႀကီး ကြဲေနလို႔လဲ။
ဒီမိုကေရစီ အကူးအေျပာင္းက်ရႈံးရင္ အထက္က ႏွစ္ခုမွာ တစ္ခုခုဆီ ဦးတည္မွာ။
"အေတာ္ဆုံး" ဆိုသူက ဦးေဆာင္မႈေပးၿပီး (က) ကိုမေရာက္မီ ဒီမိုကေရစီ စစ္စစ္ဆီ တဆင္႔ျခင္းကူးေျပာင္းမႈဟာ မွန္ကန္တယ္လို႔ သမိုင္းကေျပာပါတယ္။
အရွည္ေရးခ်င္ေပမဲ႔ ဒီမ်ွပဲ။
ဇင္ေဝေသာ္
တကယ္လို႔ မင္းက ဘုရင္ဆိုရင္
The Man in the Iron Mask ဇာတ္ကားထဲက ဒိုင္ယာေလာ႔ဂ္ပါ။
ေခတ္ေဟာင္း ဥေရာပရဲ႕ နိမိတ္ပုံတခ်ိဳ႕ေပါ႔။ ဒီလို
The King cares for nothing,
knows nothing.
တကယ္လို႔ မင္းက ဘုရင္ဆိုရင္
Remember, don't ever apologize. Never says sorry. တဲ႔။
