ေယာက္မျဖစ္လုိက္ လွ်ာျဖစ္လုိ္က္

ဘာသာေရးအဆုံးအမမ်ား၌ ေယာက္မႏွင့္လွ်ာ ဥပမာသည္ ေတာ္ေတာ္ ေရးပန္းစား၏။ ဗုဒၶဘာသာရယ္မဟုတ္၊ အျခားဘာသာ အဆုံးအမမ်ား၌လည္း ဤဥပမာကုိ မၾကာမၾကာ ေတြ႔ရသည္။ အဓိပၸါယ္ကုိေတာ့ အားလုံး သိၾကၿပီးဟု ယူဆ ပါသည္။

သီတင္းသုံးေဖာ္ သီရိလကၤာကုိယ္ေတာ္ေလးတစ္ပါးက ဆူနာမီျဖစ္ၿပီး သတၱဝါမ်ား ေသေၾကပ်က္စီး ခဲ့ရ သည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ ရၿပီးတဲ့ေနာက္ အသားမစားေတာ့ဟု ဆုိသည္။ အမွန္လည္း မစားေတာ့။ ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းသည္။ ယခင္ကကုန္း သတၱဝါကုိ ေရွာင္ေသာ္လည္း ဆူနာမီျဖစ္ၿပီးေနာက္ ေရသတၱဝါကုိပါ ေရွာင္ၾကဥ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

သူေျပာမွ ကုိယ္တုိင္ စဥ္းစားမိသည္။ ငါတုိ႔မွာလည္း နာဂစ္ျဖစ္စ္ခဲ့တာပဲ၊ ငါလည္း သက္သတ္လြတ္ ျဖစ္မသြားပါလား - ဟု ျဖစ္ သည္။ ထုိမွ်မက နာဂစ္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ သက္သတ္လြတ္ ျဖစ္သြားသလဲဟု ဆက္လက္ ၍ ေသေဖာ္ ပင္ ညွိလုိက္မိေသးသည္။ နီးစပ္ရာ ရွာၾကည့္မိေတာ့ မေတြ႔ရ။ စာၿမဲ၊ စားၾကၿမဲသာတည္း။

မဃေဒဝမင္းႀကီးကလည္း ဆံျဖဴတစ္ေခ်ာင္း ေတြ႔ကာမွ်ျဖင့္ ေတာထြက္ရန္ အႀကံျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ဆုိသည္။ သံေဝဃဉာဏ္ အလင္းပြင့္ခုိက္ ဆံပင္ျဖဴေလး တစ္ေခ်ာင္းကပင္ ေတာထြက္ဖုိ႔ ေမာင္းႏွင္အားတစ္ခု ျဖစ္ေနတတ္သည္။ သုိ႔ျဖင့္ စဥ္းစား မိျပန္ သည္။ ဆံပင္တစ္ေခ်ာင္း ျဖဴကာမွ်ျဖင့္ ေတာထြက္ၾကမည္ဆုိလွ်င္ ၿမိဳ႕ေနလူထုထက္ ေတာထဲက လူေတြက ပုိမ်ားစရာ ရွိေန သည္။

(ပံုကို crystal-lovelivelife မွရယူထားပါသည္။ ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။)


သိဒၶတၳမင္းသားလည္း နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကုိ ေတြ႔ျမင္ရၿပီး ေတာထြက္ဖုိ႔ အႀကံအစည္ ကိန္းေအာင္း ခဲ့ရျပန္သည္။ သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္းဟူသည္ မည္မွ် ထူးျခားေသာ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးပါနည္း။ သိပ္ မထူးဆန္းလွပါ။ သာမန္ဆုိလွ်င္ ဘာဆုိ ဘာမွ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ သံေဝဂဉာဏ္ အလင္းပြင့္ခုိက္ ရဟန္းတစ္ပါးကုိ ျမင္ကာမွ်ျဖင့္ဘဝထြက္ေပါက္၏ သဲလြန္စကုိ ရွာေဖြ  ေတြ႔ ရွိ ႏိုင္သည္။

ထုိမွတဆင့္ စဥ္းစားရန္ ရွိလာျပန္သည္။

သီရိလကၤာရဟန္းေတာ္ ကုိယ္တုိင္အတြက္ပင္ ဆူနာမီလုိ အျဖစ္အပ်က္သည္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ျဖစ္ႏုိင္ပါမည္လား။ လက္ရွိဘဝ တြင္ေတာ့ ဤမွ် ဆုိးဝါးေသာ အျဖစ္အပ်က္သည္ ဤရဟန္းငယ္အတြက္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ သံသရာကိစၥပါ စဥ္းစားလွ်င္ေတာ့ ဤကိစၥမ်ိဳးသည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ လုံးဝ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ အရင္အႀကိမ္ေတြ ႀကံဳေတြ႔စဥ္က သူေရာ သက္သတ္လြတ္ ျဖစ္ခဲ့သလား။ မေသခ်ာပါ။

မဃေဒဝမင္းႀကီးေရာ ထုိအႀကိမ္သည္ ပထမဆုံး ဆံပင္ျဖဴျခင္းလား။ ပစၥဳပၸန္ဘဝမွာ Yes - ျဖစ္ႏုိင္ၿပီး သံသရာမွာေတာ့ ပထမဆုံး ဆံပင္ျဖဴျခင္း လုံးဝ မျဖစ္ႏုိင္။

ထုိ႔အတူ သိဒၶတၳမင္းသားကေရာ သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္းကုိ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေတြ႔ျမင္ရျခင္းေပလား။ ပစၥဳပၸန္ဘဝမွာေတာ့ ဟုတ္၏။ သံသရာမွာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္။ သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကုိ ျမင္ၿပီး ဘုရားအေလာင္း ဘယ္ႏွစ္ ႀကိမ္ ေတာထြက္ခဲ့ ဖူးပါသလဲ။ ဇာတ္ေတာ္မ်ားကို ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ဘဝအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတာထြက္ခဲ့ေၾကာင္း မွတ္သားရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခုအႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ အားေကာင္းေမာင္းသန္ မရွိခဲ့။

ေျပာလုိသည္မွာ ခံယူသည့္လူသားႏွင့္ ေလာကဓံကိစၥပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကဓံ (သုိ႔) သဘာဝတရားသည္ လူသားကုိ ပညာေပးေနေသာ ဆရာဟု ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေျပာလုိက ေျပာႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေလာကဓံတရားကေတာ့ လူသားကုိ ပညာေပးဖုိ႔ ဤသုိ႔ ျဖစ္ပ်က္ေပးေနျခင္း မဟုတ္ေပ။

တစ္ခါတစ္ခါ အလြန္ႀကီးေလးေသာ အျဖစ္အပ်က္ ေလာကဓံမ်ား ႀကံဳေတြ႔ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ဘဝယုံၾကည္ခ်က္ ေျပာင္းလဲရေလာက္ေအာင္ အားမေကာင္းတတ္ၾကပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ဘာမွ မဟုတ္ေသာ အျဖစ္အ ပ်က္ေလး တစ္ခုက ဘဝကုိ ေျပာင္းလဲပစ္ႏုိင္ျပန္သည္။ ဤသည္ကုိပင္ ဣေျႏၵ (သုိ႔) ပါရမီ ႏုခုိက္၊ ရင့္ခုိက္ဟု ဆုိေကာင္း ဆုိႏုိင္ သည္။  ႏွလုံးသားကုိ ထိခုိက္ဖုိ႔ ႀကီးေလးေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေနဖုိ႔ အၿမဲတမ္း မလုိအပ္လွပါ

အညာက လူမ်ား ေဗ်ာသံၾကားလွ်င္ မ်က္ရည္က်တတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေအာက္ျပည္ေအာက္႐ြာက လူေတြကေတာ့ ေဗ်ာသံေၾကာင့္ ဘာမွ် ထူးျခားၿပီး မခံစားရဟု သိရသည္။ ထုိေဗ်ာသံသည္ အလွဴေဗ်ာ ျဖစ္ေနမည္၊ ထုိအလွဴက လည္း မိမစုံ၊ ဖမစုံ ျဖစ္ေန မည္ဆုိလွ်င္ အညာမွာေတာ့ လူတုိင္းလုိလုိ မ်က္ရည္စုိ႔တတ္ၾကသည္။ ဤက လူသားႏွင့္ ၾကြမ္းဝင္ေသာ ဝါသနာႏွင့္ အႏုသယကိစၥ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ရဟန္းငယ္ဘဝက ကုိယ္တုိင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရဖူးသည္။ သာသနာ့တကၠသုိလ္ေျဖရင္း ဆယ္တန္းပါ ေျဖဖုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးပါး ႀကိတ္ၿပီး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကဖူးသည္။ စာက မ်ားလြန္းေသာအခါ အိပ္ေရးပ်က္လာသည္။ အားနည္းလာသည္။ တစ္ညမွာေတာ့ အခန္းေပါက္ဝမွာပင္ မုိက္ကနဲျဖစ္ၿပီး ေမ့လဲသြားသည္။ ဘာဆုိ ဘာမွ် မသိေတာ့။ အခန္းခ်င္းကပ္လ်က္ မိတ္ေဆြရဟန္းက ေတြ႔ၿပီး လႈပ္ႏႈိးေတာ့မွ သတိျပန္ရသည္။ (ေဝါက ဦးေခမာစာရဟု ထင္သည္။) ထုိ႔ေနာက္ ေသျခင္းတရားကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆင္ျခင္မိသည္။ ဒီေနရာမွာ ေသမည္ဆုိက ေသႏုိင္သည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိသံေဝဂဉာဏ္က သိပ္ၾကာၾကာ မခံပါ။ က်န္းမာေရးေကာင္းၿပီး ပကတိျပန္ျဖစ္လာေတာ့ ထုိေသျခင္းတရားကုိပင္ ကုိယ္ႏွင့္ မဆုိင္သလုိလုိ ျဖစ္သြားျပန္သည္။ နီးစပ္ရာ ရဟန္းရွင္လူတုိ႔ႏွင့္ ေျပာဆုိၾကည့္ေသာအခါ (စာေရး၊ မေရး မေသခ်ာေသာ္ လည္း) လူတုိင္းလုိလုိ ဤသုိ႔ ျဖစ္ၾကေၾကာင္း ေျပာတတ္ၾကသည္။ မွန္သည္ဟု ထင္သည္။ ဤက သာမန္လူ႔သဘာဝ ပင္ ျဖစ္သည္။

ဘုရားရွင္ကေတာ့ -
(၁) သူမ်ားမွာ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ျမင္႐ုံ၊ ၾကား႐ုံနဲ႔ သခၤန္းစာ ယူတတ္သူ (အေတာ္ဆုံး)၊ 
(၂) ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ (ႀကံဳေတြ႔)မွ သခၤန္းစာယူတတ္သူ (အလယ္အလတ္) 
(၃) ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ပါလွ်က္ သခၤန္းစာ မရလုိက္သူ။ (အႀကံစားဟု) 
ဟု သုံးမ်ိဳးခြဲျပသည္။

သခၤန္းစာက ရလုိက္သလုိလုိ ရွိေသာ္လည္း ခက္သည္က ထုိသခၤန္းစာက ၾကာရွည္ သိပ္မခံပဲ ျဖစ္တတ္သည္။

တရားအရသာႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါ လူတစ္ေယာက္ထဲကပင္ ထုိအရသာကုိ သိလုိက္ (လွ်ာ) မသိလုိက္ (ေယာက္မ) ျဖစ္ေန တတ္သည္။

မယုံလွ်င္ ၾကည့္ပါ။ မဃေဒဝမင္းႀကီး အရင္ဘဝေတြတုန္းက ဆံပင္ျဖဴဖူးသည္။ သိဒၶတၳမင္းသား ေရွးေရွးဘဝေတြတုန္းက လူအုိကုိ ေတြ႔ဖူးသည္။ ထုိစဥ္က ထုိပါရမီရွင္ႀကီးမ်ားပင္ ေယာက္မဆန္ဆန္ ေမႊ႐ုံသာ ေမႊၿပီး အရသာကုိ မသိခဲ့ၾက၊ မဃေဒဝ မင္းဘဝ၊ အထူးသျဖင့္ သိဒၶတၳမင္းသားဘဝမွာေတာ့ ဘာမွ မထူးဆန္းလွသည့္ ျမင္ကြင္းေလးက သဗၺညဳတဉာဏ္ ေျခေတာ္ ရင္းေရာက္ေအာင္ ေကာက္ေၾကာင္း ဆြဲျပေလေတာ့သည္။

တကယ္မူ လူသည္ ေယာက္မျဖစ္လုိက္၊ လွ်ာျဖစ္လုိက္သာ ျဖစ္သည္။

ေယာက္မျဖစ္ခုိက္ ဟင္းမတူးရေအာင္ ေမႊေပးခြင့္ ရျခင္း၊
လွ်ာျဖစ္ခုိက္ ခံတြင္းပ်က္မေနျခင္း _ မဆုိးလွေသးဟုသာ ခပ္ေဖာ့ေဖာ့ ေတြးရန္ ရွိေတာ့သည္။

လူ၏ ဘဝႏွင့္ ယုံၾကည္ခ်က္ ေျပာင္းလဲဖုိ႔ ႀကီးေလးေသာ အျဖစ္အပ်က္ အၿမဲတမ္း လုိေနသည္ မဟုတ္တတ္ပါ။ ဆံပင္ျဖဴ တစ္ေခ်ာင္းသာ လုိပါသည္။ တစ္ေခ်ာင္းထက္ပုိေနလွ်င္ ေဆးဆုိးလုိက္ရတတ္ျပန္သည္။ ေဆးဖုိး ကုန္သည္။ သံေဝဂ ဉာဏ္က ေငြကုန္ သက္သာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပုိက္ဆံခ်မ္းသာေသာ လူသားက ေငြကုန္မွာ မေၾကာက္။


သီဟနာဒ









Copyright © 2012 ကမ္းလက္. All rights reserved.

Meditation as medication (တရားသည္ေဆး)

သတိပ႒ာန္တရားကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ အားထုတ္ေနသူမ်ားသည္ နာက်င္မႈဒဏ္ပို၍ သည္းခံႏိုင္ၾကသည္ဟူေသာအခ်က္ကို အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာ ကတည္းကပင္သိခဲ႔ရသည္။

ယခုေတြ႔ရိွမႈအရ က်င္႔စ ေယာဂီအသစ္မ်ားပင္ အက်ိဳးတရားမ်ားရရွိႏိုင္သည္။

North Carolina တကၠသိုလ္က တစ္ရက္လ်င္ တစ္နာရီ၊သုံးရက္ၾကာ သတိပ႒ာန္တရားကုထုံးကို စမ္းသပ္ခဲ႔ၾကသည္။

ထို သုံးနာရီမွ်ျဖင္႔ နာက်င္မႈကိုသက္သာေစေၾကာင္းေတြြ႕႐ွိခဲၾကသည္။ ထိုအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ စိတ္ပညာရွင္ Fadel Zeidan က တရားထိုင္ျခင္းဟာ ခက္ခဲတဲ႔အလုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၿငိမ္းေအးမႈအေတြ႔အႀကဳံ အတြက္သာ ဆိုသူေတြ အတြက္ ေ႐ြးခ်ယ္စရာ တစ္ခု ျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္ထင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

"တရားအၾကာႀကီးထိုင္ခဲ႔တဲ႔သူေတြဟာ သူတို႔ ဦးေႏွာက္ေတြက အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲသြားေတာ႔ နာက်င္မႈဒဏ္ ပို ခံႏိုင္ရည္ရိွတယ္ ဆိုတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာကတည္းကသိခဲ႔ရပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ သံုးရက္အတြင္းေလးမွာ တစ္ရက္ကို မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ တရားမွတ္႐ုံနဲ႔ အက်ိဳးရိွတယ္ဆုိတာေတာ႔ အခုမွ ေတြ႔ရိွခဲ႔ရပါတယ္" သူကဆိုပါတယ္။


For more information, please visit
mindfulness.org.au


ဆုထားမ်က္ခ်ယ္









Copyright © 2012 ကမ္းလက္. All rights reserved.

❋အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႕တိုင္း မဟာပ႒ာန္း ရြတ္ဆိုပူေဖာ္ပြဲ ဖိတ္ၾကားလႊာ❋


ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္အေပါင္းတို႕
မဂၤလ၀ိဟာရဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ဆရာေတာ္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္မတို႕ အဘိဓမၼာ အသင္းႀကီး(စကၤာပူ) တို႕ဦးစီးကာ က်င္းပျပဳလုပ္ေသာ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႕ညေနတိုင္း မဟာပ႒ာန္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲ ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားသို႕ ၾကြေရာက္ ကုသိုလ္ယူ ပါ၀င္ပူေဇာ္ႏိုင္ၾကေစရန္ ေလးျမတ္ေသာ စိတ္ထားျဖင့္ နိဗၺာန္ အက်ိဳးေမွ်ာ္ကာ ႏိွဳးေဆာ္ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္ တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္ အေပါင္းတို႕...

က်င္းပမည့္ေနရာ...
တတိယထပ္ ၊ မဂၤလ၀ိဟာရ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း
30 Jalan Eunos, Singapore 419495


က်င္းပမည့္ေန႔ရက္...
၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လ(၃)ရက္ေန႕မွ စတင္ကာ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႕ ညေနတိုင္း
(၁၃၇၄ ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း (၁၄)ရက္။)


က်င္းပမည့္အခ်ိန္...
ညေန ၇း၀၀ မွ ၈း၃၀ နာရီအထိ

နတ္လမ္းညႊန္
Nearest MRT Station : Eunos MRT
Bus: 21, 60, 63, 93, 854

ဆက္သြယ္ရန္ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား
ဦးျမင့္သိန္း - ၈၁၅၉ ၃၉၈၉
ကိုစည္သူေအးကို  - ၉၁၀၈ ၃၆၇၈
မျဖဴမြန္သန္႕ - ၈၅၁၁ ၀၁၈၇
Event on Abhidhamma Foundation's Facebook


စပ္စပ္
(ဘာသာေရသတင္း တာ၀န္ခံ ၊ ကမ္းလက္)







Copyright © 2012 ကမ္းလက္. All rights reserved.

အုိင္တီ က႑ေကာဟိ သမာဓိ

   (စာေပမွာေတာ့ သဒၵက႑ေကာဟိ သမာဓိ - အသံဟာ သမာဓိရဲ႕ ရန္သူ၊ ဆူးေျငာင့္လုိ႔ ရွိပါတယ္။ ကာလီဖုိးနီးယားအမ်ိဳးသားတကၠသုိလ္က ပါေမာကၡ Dominguez Hills ရဲ႕ “The secret of focus amid distractions” ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကုိ ဖတ္မိၿပီး အုိင္တီ က႑ေကာဟိ သမာဓိ - အုိင္တီဟာ (၂၁) ရာစု သမာဓိရဲ႕ ရန္သူလုိ႔ စကားေတာ္ကုိ ျပင္ၿပီး ေခါင္းစည္းတပ္လုိက္တာပါ။)

        က်ေနာ္နဲ႔ သုေတသနအဖြဲ႔ဟာ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္းနဲ႔ တကၠသုိလ္ေပါင္း သုံးရာေက်ာ္က ေက်ာင္းသားေတြကို သူတုိ႔ေနထုိင္တဲ့ ဝန္းက်င္အေပၚမွာ (၁၅) မိနစ္ၾကာေအာင္ အာ႐ုံစုိက္ႏုိင္ၾကသလား၊ အာ႐ုံမစုိက္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ အေႏွာက္အယွက္က ဘာလဲဆုိတာ သိဖုိ႔ပါ။ သူတုိ႔ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆုိတာ မိနစ္တုိင္း မွတ္တမ္းယူထားပါတယ္။ စာသင္ေနတာလား၊ မက္ေဆ့(ဂ်္) ပုိ႔ေနတာလား၊ သီခ်င္းနားေထာင္၊ တီဗြီၾကည့္ေနတာလား၊ သူတုိ႔ေရွ႕မွာ ကြန္ပ်ဴတာရွိရင္ ဘယ္လုိ ဝက္(ဘ္)ဆုိက္ေတြကုိ ၾကည့္ေနၾကသလဲ - စတာမ်ိဳးေတြပါ။



        ထြက္လာတဲ့အေျဖက ေတာ္ေတာ္ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ လက္ရွိ သူတုိ႔လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္အေပၚမွာ တသမက္တည္း အာ႐ုံစုိက္ထားႏုိင္တဲ့ကာလက သုံးမိနစ္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ အေႏွာက္အယွက္ တစ္ခုခု ဝင္လာေတာ့ တာပါပဲ။ အဲ့ဒီ အေႏွာက္အယွက္ေတြကလည္း တက္ခေနာ္ေလာ္ဂ်ီကေနပဲ လာတာ မ်ားပါတယ္။ (စကားမစပ္ အျခားအဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ကလည္း ေဆးေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာအေႏွာက္အယွက္ကုိ သုေတသနျပဳထားၾကတာ ရွိပါတယ္။) အာ႐ုံစူးစုိက္မႈရဲ႕ အဓိကတရားခံကေတာ့ စမတ္ဖုန္းနဲ႔ လက္(ဗ္)ေတာ့(ပ္)ေတြပါ။ သူတုိ႔က အခ်ိန္ျပည့္ သမာဓိကုိ ေႏွာက္ယွက္ေနတာပါ။

        ဒါေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး ဘယ္ေက်ာင္းသားဟာ အာ႐ုံစုိက္ႏုိင္တဲ့ ေက်ာင္းသားလည္းဆုိတဲ့ အေျဖကုိလည္း ရလာႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္ျမင္မိၾကပါတယ္။ ဒီအေျဖကလည္း မထူးဆန္းလွျပန္ပါဘူး။ လက္ရွိ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္အေပၚမွာ အခ်ိန္ၾကာေအာင္ အာ႐ုံစုိက္ႏုိင္တဲ့ေက်ာင္းသားဟာ တစ္တန္းထဲမွာ ပုိေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ အညံ့ ဆုံးေက်ာင္း သားေတြ ကေတာ့ ေန႔တုိင္း မီဒီယာထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ေနၿပီး တစ္ခ်ိန္ထဲမွာကုိပဲ ဟုိဟာလုပ္လုိက္၊ ဒီဟာ လုပ္လုိက္ ျဖစ္ေန တဲ့ေက်ာင္း သားေတြပါ။

        ေနာက္ထပ္ ရလာတဲ့အေျဖကေတာ့ ေဖ့(စ္)ဘြတ္ဆီကပါ။

        က်ေနာ္တုိ႔ ေလ့လာေနတဲ့ (၁၅) မိနစ္အခ်ိန္ေလးမွာတင္ပဲ သူတုိ႔ေဖ့(စ္)ဘြတ္ကုိ ဝင္ၾကည့္ဦးဆုိရင္ေတာ့ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားက အဆုိးတကာ့ အဆုိးဆုံး ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ေဖ့(စ္)ဘြတ္ကုိ သူတုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဝင္ၾကည့္တယ္ဆုိတာနဲ႔ကုိ မဆုိင္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ႀကိမ္ဝင္ၾကည့္ရင္ပဲ ၿပီးသြားပါၿပီ။

   “ဘာ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ဒီလုိ ျဖစ္ေနတာလဲ” ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေက်ာင္းသားေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာကုိ တစ္ပုံစံ တည္း ေမးၾကည့္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ေျဖၾကတဲ့ အေျဖေတြက ဖုန္းျမည္တာ၊ မျမည္ရင္ေတာင္ ဗုိက္ဘေရးရွင္းျဖစ္ေနတာ၊ ႐ုပ္ပုံေတြ ဖုန္းအေပၚ ေပၚလာတာ - ဒါေတြဆီကုိ သူတုိ႔ အာ႐ုံေတြ ေရာက္ေနၾကလုိ႔ပါပဲတဲ့။

        ဒါတင္မကပါဘူး။ ဒီလုိ တစ္ခုမွ မျဖစ္ဘူးဆုိရင္ေတာင္

        “ငါ့ေဖ့(စ္)ဘြတ္ပုိ႔စ္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ကြန္မန္႔ေရးထားၿပီလား”

   “လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးမိနစ္ေလာက္က တင္ထားတဲ့ တက္(စ္)မက္ေဆ့(ဂ်္)နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား တစ္ခုခု ျပန္ေျပာထားၿပီလား”

       “သူငယ္ခ်င္း လင့္လုပ္ထားတဲ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ယူက်ဳဗီြဒီယုိေလးမ်ား ေရာက္ေနၿပီလား” စတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ တစ္ခုထဲကုိ (၁၅) မိနစ္ၾကာေအာင္ အာ႐ုံမစုိက္ႏုိင္တာပါတဲ့။



        အာ႐ုံံေၾကာဆုိင္ရာ သိပၸံပညာရွင္ေတြက အုိင္တီေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္အေပၚ ျဖစ္လာမယ့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြကုိ အႀကီးအက်ယ္ သုေတသနျပဳေနၾကပါတယ္။ လတ္တေလာ ေတြ႔ရွိထားတဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့ …
  • ဗြီဒီယုိဂိမ္းကစားသူေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ အရဲစြန္႔ စြန္႔စားလုိျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဆဲ(လ္)ေတြ ထူထူထဲထဲ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိ ျဖစ္ေနမႈဟာ အမ်ားအားျဖင့္ ဦးေႏွာက္လုပ္ေဆာင္မႈအဆင့္ ပုိျမင့္မားလာတယ္လုိ႔ ဆုိလုိႏုိင္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံစားမႈ (အီမုိးရွင္း) ကုိ ပုံမွန္လည္ပတ္ေစတဲ့ ဦးေႏွာက္ဆဲလ္ အလုပ္လုပ္မႈေတြမွာေတာ့ ပုိၿပီး အားနည္းသြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္အႀကိဳက္ကုိပဲ ခံစားတတ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြကုိ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးေတြဟာ တစ္ခုခုကုိ စြဲေနတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြမွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ သဘာဝေတြပါ။

  • အေႏွာက္အယွက္ခံရတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြဟာ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ လွဳံ႕ေဆာ္ေနတဲ့ အစိတ္အပုိင္းေတြကုိလည္း တိတိက်က် ေဖာ္ျပေနတတ္ပါတယ္။ အေႏွာက္အယွက္ ပုိမ်ားေလေလ လွဳံ႕ေဆာ္မႈလည္း အားေကာင္းေလေလပါ။

  • တ႐ုတ္ျပည္မွာ အင္တာနက္စြဲေနသူ လူငယ္ေတြနဲ႔ မစြဲတဲ့လူငယ္ေတြၾကားက ျခားနားမႈကုိ သုေတသန ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ရရွိလာတဲ့ အေျဖကေတာ့ အင္တာနက္စြဲေနတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခံစားမႈနဲ႔ အာ႐ုံစူးစုိက္မႈကုိ ထိမ္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ပုိၿပီး အျဖဴေရာင္ေတြ လႊမ္းေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြကပဲ အျခားဦးေႏွာက္ အစိတ္အပုိင္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ရာမွာ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

    ဒီလုိ အတြင္းအျပင္ အေႏွာက္အယွက္ေတြ မရွိဘဲ ဦးေႏွာက္ေအးေအးနဲ႔ ေနထုိင္ႏုိင္ဖုိ႔ တစ္ခုခုကုိ စူးစုိက္ အာ႐ုံႏွစ္ထားႏုိင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးရမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ယုံၾကည္မိပါတယ္။ စိတ္ပညာအလုိအရ အာ႐ုံစူးစုိက္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္၊ အာ႐ုံမစုိက္ဘဲ ေနလုိ႔ရတဲ့အခ်ိန္ကုိ ကြဲျပားနားလည္မႈစြမ္းရည္ကုိ “Metacognition” လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဒါကုိပဲ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈဖန္ရွင္ကို သေဘာေပါက္ျခင္းလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

        ဒီ Metacognition နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လက္တေလာ ေတြ႔ရွိခ်က္က အျပည့္ဝဆုံး အေျဖတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ျပသေပးေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ သုေတသနျပဳပုံက - စိတ္ပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ဗီြဒီယုိေခြေတြ ျပသပါတယ္။ ျပထားတဲ့ ဗြီဒီယုိကုိ အေျခခံၿပီး စာေမးပြဲစစ္မယ္။ သူတုိ႔ကုိလည္း ဗြီဒီယုိျပေနစဥ္မွာ တက္(စ္) မက္ေဆ့(ဂ်္)ေတြ ပုိ႔မယ္၊ ဒီမက္ေဆ့(ဂ်္)ေတြကုိ ျပန္ေျဖေပးဖုိ႔ လည္း မွာၾကားထားပါတယ္။

        တကယ္ေတာ့ သုံးပုံတစ္ပုံရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက က်ေနာ္တုိ႔ မက္ေဆ့(ဂ်္)ေတြကုိ မရၾကဘူး။ ေနာက္ သုံးပုံတစ္ပုံကေတာ့ ဗြီဒီယုိျပေနတဲ့ နာရီဝက္အတြင္း မက္ေဆ့(ဂ်္)ေလးခု ရရွိၿပီး ေနာက္ဆုံး သုံးပုံတစ္ပုံအုပ္စုကေတာ့ မက္ေဆ့(ဂ်္) ရွစ္ခုေတာင္ လက္ခံရရွိခဲ့ၾကတယ္။

        လုံေလာက္ပါၿပီ။ ဒါေလာက္ဆုိရင္ သူတုိ႔ကုိ ျပထားတဲ့ ဗြီဒီယုိအေပၚ အာ႐ုံပ်က္ျပားေအာင္ လုပ္လုိက္ႏုိင္ၿပီလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ သုံးသပ္မိပါတယ္။

    က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ တျခားျမဳပ္ကြက္ကေတာ့ ဗီြဒီယုိထဲမွာ ျပၿပီးရင္ စစ္ေဆးမယ့္ အေရးအႀကီးဆုံး အခ်က္အလက္ေတြ ျပသေနစဥ္မွာ မက္ေဆ့(ဂ်္)ေတြ ပုိ႔ၾကတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ မွန္ပါတယ္။ မက္ေဆ့(ဂ်္) ရွစ္ခုလံုးရတဲ့ အုပ္စုဟာ အတန္းထဲမွာ အညံ့ဆုံးပါပဲ။

        ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔လည္း မွားသြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေတြ႔ရွိလုိက္ရတဲ့ ေနာက္ထပ္ အေရးအႀကီးဆုံး အေျဖက က်ေနာ္တုိ႔ ညႊန္ၾကားထားတဲ့အထဲမွာ ပါမသြားဘူး။

    မက္ေဆ့(ဂ်္)ကုိ ရရျခင္း ျပန္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြက မက္ေဆ့(ဂ်္)ကုိ ရၿပီး ခ်က္ခ်င္းမျပန္ဘဲ တစ္မိနစ္ကေန ငါးမိနစ္ေလာက္ ၾကာမွ ျပန္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြထက္ အမ်ားႀကီး ပုိဆုိးေနတာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

   အေႏွာက္အယွက္ေတြ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ဒီကမၻာႀကီးထဲမွာ အာ႐ုံတစ္ခုခုကုိ စူးစုိက္တတ္လာေအာင္ ဘယ္လုိ ပညာေပးႏုိင္ပါမလဲ။

        အသုံးျပဳသင့္တဲ့ အႀကံဉာဏ္တစ္ခုကေတာ့ “Technology breaks” ေပးထားဖုိ႔ပါ။ တစ္မိနစ္ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ဟန္းဖုန္းကုိစစ္၊ ဝက္(ဘ္)ဆုိက္ကုိစစ္၊ အျခားမီဒီယာ အဆက္အသြယ္ေတြကုိစစ္၊ ၿပီးရင္ ဖုန္းကုိ အသံတိတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာကုိ ပိတ္ထားဖုိ႔ပါပဲ။

   အဲ့ဒီေနာက္ အုိင္တီနဲ႔ ဆက္စပ္မႈမရွိတဲ့ အျခားအက္တီဗီတီထဲမွာ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ အာ႐ုံစုိက္ထား၊ ၿပီးရင္ တစ္မိနစ္၊ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ အုိင္တီဘရိတ္ယူ၊ ၿပီးေတာ့ မူလအာ႐ုံျပန္သြား။ ဒါမ်ိဳးပါ။

     ဒီနည္းနဲ႔ အာ႐ုံတစ္ခုအေပၚမွာ အခ်ိန္ပုိၾကာေအာင္ စုိက္ထားႏုိင္ဖုိ႔ ေလ့က်င့္ေပးသြားႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဆရာေတြ ဒီနည္းကုိ စာသင္ခန္းထဲမွာ စတင္က်င့္သုံးေနၾကပါၿပီ။ မိဘေတြက ဒင္းနာစားတုန္း၊ ေဘာ့(စ္)ေတြက အစည္းအေဝးထုိင္ေနတုန္း တက္ခေနာ္ေလာ္ဂ်ီ ဘရိတ္(ခ္)ကုိ က်င့္သုံးေနၾကတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈ အမ်ားႀကီး ရရွိပါတယ္။ အေကာင္းဆုံး ရရွိထားတဲ့ ရလဒ္ကေတာ့ နာရီဝက္ၾကာေအာင္ အာ႐ုံတစ္ခုအေပၚမွာ စူးစုိက္ႏုိင္မႈပါ။ ဒီထက္ မပုိေသးပါဘူး။

   စတိ(ဗ္)ေဂ်ာ့နဲ႔ (အျခားေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား) ကုိ အာ႐ုံပ်က္ျပားေအာင္ ဒီေလာက္ စြဲေဆာင္ႏုိင္တဲ့ နည္းပညာေတြ တည္ထြင္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

The writer is a professor of psychology at California State University, Dominguez Hills and the author of iDisorder: Understanding Our Obsession With Technology And Overcoming Its Hold On Us. This article was first published on the Psychology Today website.

Original article >> The secret of focus amid distractions




ဇင္ေ၀ေသာ္









Copyright © 2012 ကမ္းလက္. All rights reserved.

ကာလဒါန နဲ႔ ေတ႔လြဲ ရြာျပန္ခ်ိန္

ကာလဒါနဆိုတာအေရးႀကီးတယ္၊ ဟုတ္မယ္၊ ဟုတ္တယ္။
တကၠစီေတြေက်ာင္းေဘးမႇာ ဥဒဟိုေျပးေနၾကတယ္၊ စီးမလို႔လည္းရပ္လိုက္ေရာ တကၠစီေတြမလာေတာ႔ဘူး။
လာတယ္၊မအားဘူး။ ခုမွေတာ႔ ရွက္မေနေတာ႔ပါဘူး။

ႏြမ္းပါးတဲ႔သာမေဏဘဝ၊ အိပ္ကပ္ႏြမ္းႏြမ္းထဲက ေငြစကၠဴခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေသးေသးေလးမ်ား။
အိပ္ေထာင္ျပားျပားကေျပာတယ္၊ သား..အားမငယ္ နဲ႔။
စာမူခ တစ္ခ်ိဳ႕၊ ဆြမ္းစားကြမ္းစားတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဝမ္းစိုမလို႔အားယူတုန္း အေဖအိုက လက္ျပႏႈတ္ဆက္၊
စားရကံ မႀကံဳတဲ႔အေဖ။ အျဖစ္မ႐ွိတဲ႔သား။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကာလဒါန အားနည္းခဲ႔ၾက။


ဘဝမွာ ထိုးေကၽြးသင္႔ရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ ထိုးေကၽြးထားခဲ႔ရတတ္တယ္။ သိဒၶတၳမင္းသားျပတဲ႔လမ္း။
သူ(ဒီ အရွင္) ေျခာက္ႏွစ္လုံးလုံး ထိုးေကၽြးၿပီး ခရီးဆက္တယ္။


ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ကံၾကမၼာနဲ႔ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ခ်င္႐ဲ႕။
ထိုးေကၽြးရမယ့္အထဲ အေမအို ပါသြားမယ္လို႔ မစဥ္းစားခဲ႔။
ေသျခင္းတရားကုိ ေလွ်ာ႔တြက္ခဲ႔။ ေအာင္ျမင္မႈ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ဝက္။
အစိမ္းေရာင္ ေငြစကၠဴ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ဝက္။ စရဏတစ္ခ်ိဳ႕တစ္ဝက္။
သမၼာအာဇီဝ နဲ႔ရရင္ ရဟန္းလည္း မိဘကို ေကၽြးေကာင္းတယ္။

ရြာအဝင္ ရင္ကိုဆီးကန္တဲ႔သတင္းက အေမအို ေနညိဳခဲ႔ ၿပီေကာ တဲ႔။
စားရကံ မႀကံဳတဲ႔အေမ၊အျဖစ္မ႐ိွတဲ႔ ရဟန္း။ ေငြစကၠဴႏြမ္းႏြမ္း အေႂကြးဆပ္ခြင္႔ လြဲရျပန္ေရာ။
ရဟန္းမယ္ေတာ္ဆိုတဲ႔ ပီတိကလြဲလို႔ ဘာမွ မရလိုက္တဲ႔ အေမ။

ကာလဒါန ဆိုတာ အေရးႀကီးတယ္၊ အက်ိဳေပးမႈေတြ အခ်ိန္ကိုက္ျဖစ္ေနရမယ္။
ဝါဆိုသကၤန္းလႉမွ၊ ကထိန္သကၤန္းလႉမွ ဆိုၿပီး တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႀကိမ္ ေစာင္႔ေနစရာ မလိုဘူး။
ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို လႉ၊ ေပး၊ တကယ္လိုေနရင္ေပါ႕၊ အဲဒါ ကာလ ဒါန အစစ္။

လူေတြလည္းအတူတူပဲ။ ပညာသင္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြ ေတ႔လြဲ၊
အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အခ်ိန္ေတြ ေတ႔လြဲ။ သား သမီးရဖို႔ အခ်ိန္ေတြ ေတ႔လြဲ။

ဘုန္ႀကီးေတြေရာ....
ဆရာတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတယ္၊
တို႔ဟူးကို ျပတ္ေအာင္ မကိုက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ စားပြဲေပၚမွာ ဟင္းလ်ာအျပည့္တဲ႔။

ကိုယ္န႔ဲ မဆိုင္တဲ႔ရထား အခ်ိန္ေစာေရာက္ေနတာထက္ ကိုယ္စီးမဲ႔ရထား အခ်ိန္ကိုက္ေရာက္လာဖို႔ပဲ အေရးႀကီးတယ္။
စာေပမသိ၊မညိွဘူး။အက်ိဳးေပးခ်ိန္ေတြ ေတ႔လြဲ လြဲေနရင္ ကာလဒါန ခ်ိဳ႕တဲ႔ခဲ႔လို႔ လို႔ပဲ မွတ္ထားမိတယ္။

တကယ္ေတာ႔
ဘယ္သူမွ ေနာက္မက်ပါဘူး
ေနဝင္ခ်ိန္ကကို ေစာလြန္းသြားတာပါ။(တာရာမင္းေဝ)


ကာလဒါန ခ်ိဳ႕တဲ႔ၾကသူမ်ား ကိုယ္စား။



သီဟနာဒ








Copyright © 2012 ကမ္းလက္. All rights reserved.